Abenduak
19
Diciembre
2025
18,00 H.
Doako sarrera
Entrada gratuita
AULA / GELA
Zinema argentinarraren lengoaia berria
Photomuseumek sustatutako eta Zarauzko Udalak babestutako Aula/Gela programaren barruan, ostiral honetako saioa argentinar zinema berriaren lengoaiaren inguruan izango da.
XX. mendearen amaieratik, zinemaren historiak berrikuntza bizi du, eta narratibak zentzuzkoagoak, introspektiboagoak eta zatikatuagoak bihurtzen dira. Latinoamerikan, aldaketa horrek indar berezia izan zuen Argentinako Zinema Berrian, 90eko hamarkadaz geroztik egunerokotasunari buruzko begirada intimoagoa eta errealistagoa bultzatu zuen mugimenduan. Pizza, birra, faso (1998), El bonaerense (2002) eta El abrazo partido (2004) filmek zinema klasiko eta komertzialetik urrun zeuden mundu hiritar konplexuak erakutsi zituzten.
Testuinguru horretan sortu zen Lucrecia Martelen zinema, mugimenduaren funtsezko zuzendarietako bat. La ciénaga (2001) eta La niña santa (2004) lanen ondoren, Martelek La mujer sin cabeza (2008) estreinatu zuen, bere estilo pertsonalean sakontzen duen lana: atmosfera trinkoak, zeharkako narrazioa eta esplorazio psikologiko bat, non soinuak eta pertzepzioak azalpen zuzena ordezten duten.
Filmak erru eta ukaziorantz bidaia kezkagarria proposatzen du desberdintasunek markatutako gizarte baten barruan, esaten ez dena deseroso bihurtzeko, iradokitzeko eta azaleratzeko duen gaitasunagatik Hego Amerikako zinema garaikidearen erreferentzia-puntu bihurtuz.
AULA / GELA
El lenguaje del nuevo cine argentino
Dentro del programa Aula/Gela de difusión cultural, promovido por el Photomuseum y con el apoyo del Ayuntamiento de Zarautz, este viernes girará en torno al lenguaje del nuevo cine argentino.
Desde finales del siglo XX, la historia del cine vive una renovación donde las narrativas se vuelven más sensoriales, introspectivas y fragmentadas. En América Latina, esta transformación se manifestó con especial fuerza en el Nuevo Cine Argentino, movimiento que desde los años 90 impulsó una mirada más íntima y realista sobre lo cotidiano. Películas como Pizza, birra, faso (1998), El bonaerense (2002) o El abrazo partido (2004) mostraron mundos urbanos complejos, alejados del cine clásico y comercial.
En este contexto surge el cine de Lucrecia Martel, una de las directoras clave del movimiento. Tras La ciénaga (2001) y La niña santa (2004), Martel estrenó La mujer sin cabeza (2008), obra que profundiza en su estilo personal: atmósferas densas, narración indirecta y una exploración psicológica donde el sonido y la percepción sustituyen a la explicación directa.
La película propone un viaje inquietante hacia la culpa y la negación dentro de una sociedad marcada por las desigualdades, convirtiéndose en un punto de referencia del cine sudamericano contemporáneo




